Tytuł pracy jest parafrazą tytułu znakomitego filmu Andrzeja Barańskiego "Nad rzeką, której nie ma". Tak jak w tym filmie bohaterowie mieli swoją rzekę, tak ja i moi przyjaciele mieliśmy swój park. Projekt "W parku, którego nie ma" to moje fotografie z rysunkami Moniki Prus, obrazującymi nasze wspólne alegorie dzieciństwa. Praca ta jest wyrazem naszej nostalgii za dzieciństwem, sentymentu do beztroskiego, sielankowego życia dziecka, wyrazem żalu za czymś, co być może uciekło bezpowrotnie. To taki nasz skromny mały bunt przeciwko światu dorosłych i mała gloryfikacja bycia dzieckiem